Boek
Nederlands

De saamhorigheidsgroep

Merijn De Boer (auteur)
+1
De saamhorigheidsgroep
×
De saamhorigheidsgroep De saamhorigheidsgroep

De saamhorigheidsgroep

Genre:
Topdiplomaat Bernhard Wekman krijgt in 2018 in New York bezoek van een oude kennis uit de saamhorigheidsgroep, die zich in de jaren tachtig in de buurt van Haarlem had geformeerd rondom linkse idealen.
Titel
De saamhorigheidsgroep
Auteur
Merijn De Boer 1982-
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Em. Querido's Uitgeverij BV, 2021
395 p.
ISBN
9789021418209 (paperback)

Besprekingen

Heimwee naar Haarlem

Merijn de Boer schrijft over een groep idealisten, bij wie recreatie het liefst gezamenlijk en naakt gebeurt.

Herinnert u zich de tijd dat idealisme nog bestond? Grofweg: van 1970 tot half jaren 80 ? Het is een tijdperk waarin werd geëxperimenteerd met communes en vrije liefde, waarin een links rechtvaardigheidsgevoel heerste dat in Nederland calvinistische trekken kreeg, en de angst voor kruisraketten en afkeer van auto's en verspilling breed gedragen werd. Een episode waar een deel van de jongeren van nu naar terugverlangt, ook al waren ze toen nog niet geboren.

Wie wel midden in die idealistische jaren geboren werd, is de achtendertigjarige schrijver Merijn de Boer. Na twee verhalenbundels en twee romans verrast hij de lezer opnieuw , nu met de wonderlijke romanwereld van De Saamhorigheidsgroep. De Boer kent, zo vertelt hij in interviews, de Saamhorigheidsgroep omdat zijn ouders er lid van waren. Hij verspreidde een babyfoto van zichzelf met een anti-kruisraket truitje. De Saamhorigheidsgroep in de roman is echter vooral aan De Boers fantasie ontsproten, en dat levert een ge…Lees verder

Naakt dansen en theeleuten

De Haarlemse idealisten in de nieuwe roman van Merijn de Boer blijven een beetje flets. Waar de schrijver zijn ironie durft te laten varen, wordt het meeslepend.

Ze steunen de albinobevolking in Zimbabwe, blinde mijnwerkers in Wallonië, gehandicapte prostituees in Honduras, lesbische radiopioniers in Tanzania, analfabete Afghanen en moeders zonder mannen in Zaïre. Ja, minderheidsgroepen kunnen rekenen op de ongebreidelde steun van de Saamhorigheidsgroep, een kliekje Haarlemse idealisten dat de hoofdrol speelt in de gelijknamige nieuwe roman van Merijn de Boer (1982). 'Als iemand bijvoorbeeld én arbeidsongeschikt én allochtoon én homofiel was, dan kon die wat hen betreft eigenlijk al niks meer fout doen. Als zo iemand ook nog eens in de derde wereld woonde, dan kwam diegene in aanmerking voor financiële steun uit Haarlem.'

Begin jaren tachtig zaten De Boers ouders in deze groep, waarvan elk lid 10 procent van zijn inkomen doneerde aan gezamenlijk gekozen goede doelen. Van hen kent De Boer verhalen over bijeenkomsten, wekelijkse wandeltochten en breiende mannen. Zelf herinnert hij zich niets meer van…Lees verder

De Saamhorigheidsgroep

Eerste zin. Ambassadeur Bernhard Wekman, permanent vertegenwoordiger bij de Verenigde Naties in New York, stond ergens tussen drie en vier uur ’s nachts voor het raam van de Nederlandse residentie aan Beekman Place, dronken, uitkijkend over de East River, Roosevelt Island en de lichtjes van Long Island City, zich afvragend hoe het ook alweer zat met die beroemde uitspraak: ‘Wie jong is en links…’ Nee, zo was het niet.

Het is 2018 wanneer Bernhard over New York staat uit te kijken en terugdenkt aan zijn jonge jaren, toen hij deel uitmaakte van de Saamhorigheidsgroep, een stel linkse idealisten dat tegen kernwapens demonstreerde en knuffelbijeenkomsten organiseerde. Een van de leden van die groep, Bronno, die hij sinds 1983 niet meer heeft gezien, is die dag helemaal uit Haarlem naar hem toe gekomen, op zijn sandalen nog wel, omdat ze met de groep handtekeningen ingezameld hebben voor Tibet en van Bernhard verwachten dat hij omwille van hun oude vriendschap China daarover in de Veiligheidsraad zal interpelleren.

Maar was het wel vriendschap geweest, toentertijd, vraagt Merijn de Boer zich in De Saamhorigheidsgroep af. Bernhard had zijn schermvriend Felix een keertje vergezeld naar een bijeenkomst, was er smoorverliefd geworden op Liza en was daarom lid geworden. Hij beloofde voortaan tien procent van zijn diplomatenwedde af te zullen staan voor het goede doel, maar hij deed dat niet uit ide…Lees verder

Topdiplomaat Bernhard Wekman krijgt in 2018 in New York bezoek van een oude kennis uit de saamhorigheidsgroep. Deze groep had zich in de jaren tachtig geformeerd rondom linkse idealen en in de buurt van Haarlem. Elk lid droeg ter verbetering van de wereld een percentage van het inkomen af. Tijdens dit bezoek in New York gaat Bernhard terug in de tijd. De lezer wordt meegenomen in de idealen, maar ook in de verwikkelingen binnen de saamhorigheidsgroep. Idealen en praktische zaken kruisten elkaar soms hinderlijk. En zo raakt Bernhard verstrikt in een complexe relatie met Liza. Hij probeert daaraan te ontsnappen en vertrekt naar Jeruzalem. Uiteindelijk keert hij terug naar Haarlem om daar waar te nemen dat veel onveranderd is gebleven, maar dat op één cruciaal punt alles anders is. Thema: linkse idealen en de (on)bestendigheid van vriendschap. Mooi melancholisch geschreven. De auteur (1982) kreeg de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs voor zijn debuut 'Nestvlieders' (2011), haalde de lon…Lees verder

Groepsgevoel lijdt onder zakelijke wip

Merijn de Boer schrijft onderhoudende roman, vol kleine absurdistische scènes, over clubje linkse vrienden.

Idealen zijn gratis en kosten niets, je trekt ze aan als makkelijk zittende kleren, maar voor het radicaal en consequent leven naar die idealen betaal je een flinke prijs. Dat is in een notendop de thematiek van boeken en films die gaan over het leven in een commune. Het experiment eindigt natuurlijk met conflicten, desillusie, vlucht of ontbinding van de helemaal-niet-zo-ideale leefgemeenschap. In 'De saamhorigheidsgroep' beschrijft Merijn de Boer een clubje linkse vrienden in de vroege jaren tachtig, zowel mannen als vrouwen (ook getrouwde stellen) die avondenlang praten over politiek, die wandelen en fietsen, knutselen en knuffelen en vooral eindeloos vergaderen over de steun aan goede doelen waarvoor ze tien procent van hun inkomen inleveren. Een commune light, zou je kunnen zeggen, het enige wat de leden niet samendoen is in hetzelfde huis wonen.

De diplomaat Bernard laat zich door een vriend meenemen naar een bijeenkomst van de saamhorigheidsgroep. Zo komt hij terecht …Lees verder

Over Merijn De Boer

Merijn de Boer (Heemstede, 7 september 1982) is een Nederlandse schrijver. De Boer woont met vrouw en dochter in Oost-Jeruzalem.

In 2011 verscheen bij uitgeverij Meulenhoff zijn verhalenbundel Nestvlieders, bestaande uit vier niet eerder gepubliceerde verhalen: 'Overal leegte', 'Balthasar Tak', 'Luchtkasteel' en 'Kraaien in de schoorsteen'. Een jaar later kreeg De Boer voor deze verhalenbundel de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs 2012 toegekend.

In 2014 verscheen zijn roman De nacht, die werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs. Ook kwam de roman genomineerd op de longlist voor de BNG Literatuurprijs

Merijn de Boer werd in 2015 door De Volkskrant uitgeroepen tot een van de grootste literaire talenten van het Nederlandse taalgebied.

In 2016 verscheen zijn tweede roman ’t Jagthuys. In december 2016 zette het BNG Cultuurfonds deze roman op de shortlist voor de BNG Literatuurprijs.

Veel verhalen in de bundel De geur…Lees verder op Wikipedia