Boek
Nederlands

Strijd en metamorfose van een vrouw

Édouard Louis (auteur), Jan Pieter Van der Sterre (vertaler), Reintje Ghoos (vertaler)
Een indringend portret dat een zoon geeft van de gecompliceerde verhouding met zijn moeder, haar jarenlang uitzichtloze leven én haar moed de status quo te doorbreken.
Titel
Strijd en metamorfose van een vrouw
Auteur
Édouard Louis
Vertaler
Jan Pieter Van der Sterre Reintje Ghoos
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Frans
Oorspr. titel
Combats et métamporhoses d'une femme
Uitgever
Amsterdam: De Bezige Bij, 2021
105 p. : foto's
ISBN
9789403198507 (hardback)

Besprekingen

Edouard Louis reikt zijn moeder de hand

De Franse auteur Edouard Louis (°1992) blijft fanatiek wroeten in zijn familiale achtergrond. In Strijd en metamorfose van een vrouw doorleeft hij 'de geruïneerde levensjaren' van zijn moeder. Tot zij zich abrupt ontworstelt aan de uitzichtloosheid.

Een tedere foto van zijn moeder, door haarzelf genomen toen ze een jaar of 20 was, ergens in de jaren tachtig. Een zweem van een glimlach, alleszins. Vreugde? Dat weten we niet zeker. 'Op dit kiekje doet alles in haar houding, in haar blik, in hoe haar haren vallen, aan vrijheid denken, aan de oneindige mogelijkheden die ze had, en misschien ook aan geluk', noteert Edouard Louis.

Het teruggevonden beeld treft hem diep. Maar Louis beseft dat het een bedrieglijke momentopname is. Hij wéét hoe het daarna verder ging met Monique Bellegueule. Hij zat er als jonge snaak met zijn neus op. Toen ze met zijn redeloze, alcoholische vader samenwoonde, vijf kinderen (onder wie een tweeling) opvoedde en de vernederingen en de armoede haar als een klem inkapselden. 'Twintig door mannelijk geweld en gebrek verminkte en haast volledig geruïneerde levensjaren, tussen haar vijfentwintigste en haar vijfenveertigste, de leeftijd waarop anderen experimenteren met het leven, met…Lees verder

Ontsnapt aan huis en haard

Na het intieme portret van zijn vader schrijft de Franse auteur Édouard Louis net zo meedogenloos over zijn moeder, die wél aan haar ellendige situatie wist te ontkomen.

Al bij zijn debuut Weg met Eddy Bellegueule, een roman als een mokerslag, waarmee hij vier jaar geleden de wereld veroverde, was duidelijk dat we nog veel zouden horen van schrijver Édouard Louis (1992). Op deze afrekening met zijn jeugd in het Noord-Franse Hallencourt volgde het al even intense maar veel soberder verslag van de verkrachting waarvan Louis slachtoffer was, op kerstavond 2014, Geschiedenis van geweld. Daarna schreef hij Ze hebben mijn vader vermoord, een ontroerend portret van zijn vader en politiek pamflet ineen.

Zijn nieuwe boek, Strijd en metamorfose van een vrouw, over zijn moeder, vormt daarmee een al dan niet gepland tweeluik. Het opent met de beschrijving van een foto. Ze heeft het portret zelf gemaakt door de camera omgekeerd vast te houden, in een tijd dat selfies niet vanzelfsprekend waren. Ze ziet eruit alsof ze wil verleiden, schrijft Louis. En alles op deze foto doet denken aan vrijheid, 'aan de oneindige mogelijkheden die ze had'. De lezer…Lees verder

Leeg moederbord

Van arme huismoeder tot glamoureuze Parisienne: Édouard Louis toont hoe zijn moeder uit het doodlopend straatje van haar leven ontsnapte.

Het is een oude foto die Édouard Louis in zijn hand houdt. Een zelfportret van zijn moeder Monique toen ze twintig was, een selfie avant la lettre waarop ze verleidelijk in de camera kijkt. Monique lijkt op een jonge Parisienne die een glamoureus leven tegemoetgaat. Het enige woord dat bij Louis opkomt, is ‘vrijheid’. Die vrijheid, dat prachtige leven dat die foto uitstraalt, heeft Louis van haar afgepakt. Door zijn geboorte heeft hij haar toekomst geruïneerd. Zonder hem was ze misschien vroeger van haar tweede man gescheiden, zonder hem had ze misschien sneller kunnen ontsnappen aan het verstikkende dorpsleven, zonder hem had ze misschien niet in armoede en geweld geleefd.

In dit geschreven moederportret probeert Louis zijn schaamte en zijn schuldgevoel daarover van zich af te schrijven. Hij woelt wrange herinneringen boven: hoe ze hand in hand naar de voedselbank wandelden, hoe Moniques ex-man haar steevast een ‘dikke koe’ noemde, hoe Lo…Lees verder

Édouard Louis (1992) debuteerde in 2014 met het autobiografische ‘Weg met Eddy Bellegueule’, het schrijnende verhaal van een homoseksuele, hoogbegaafde jongen die opgroeit in een homofoob, gewelddadig achterstandsmilieu in Noord-Frankrijk. Er is in Nederland een succesvolle toneelbewerking van gemaakt. In het daarna verschenen ‘Ze hebben mijn vader vermoord’ doet de schrijver een poging zijn afgestompte, alcoholische vader te begrijpen. Nu publiceert hij dit genuanceerde, ontroerende verslag over zijn moeder. Hij beschrijft hun gecompliceerde verhouding, haar jarenlang uitzichtloze leven én haar moed de status quo te doorbreken. De drie boeken zijn ook sociologisch gezien interessant.

Over Édouard Louis

Édouard Louis, Hallencourt, Somme, Frankrijk, (geboren als Eddy Bellegueule; 30 oktober 1992) is een Frans schrijver.

Biografie

Édouard Louis - oorspronkelijke naam Eddy Bellegueule - is geboren en opgegroeid in het noorden van Frankrijk, wat tevens de achtergrond is van zijn eerste roman En finir avec Eddy Bellegueule. Louis groeide op in een arme familie: zijn vader, een fabrieksarbeider, was werkloos en zijn moeder had af en toe werk in de ouderenzorg. De familie werd ondersteund door de overheid. De armoede, het racisme en het alcoholisme waarmee Louis tijdens zijn jeugd werd geconfronteerd zouden de voornaamste onderwerpen worden van zijn literaire werk. Intellectueel is hij sterk geïnspireerd door de Franse socioloog Pierre Bourdieu.

Hij was de eerste van zijn familie die naar de universiteit ging en in 2011 werd hij toegelaten op de École Normale Supérieure in Parijs. In 2013 veranderde hij zijn naam officieel…Lees verder op Wikipedia